Cookies helpen ons onze services aan te bieden. Door onze services te gebruiken stemt u in met het gebruik van onze cookies.

EREveld Goirle

Ontstaan van het Ereveld op de Begraafplaats aan de St. Jansstraat, Goirle (Nrd. Br.)

De oorlog is eindelijk voorbij maar ca. 90 inwoners van Goirle en ca 10 van Riel hebben deze periode (1940-1945) als oorlogsslachtoffer niet overleefd. Zij hebben hun laatste rustplaats gevonden hier of elders voor kortere of langere tijd. Of op het kerkhof bij de andere kerk, Maria Boodschap, of op het kerkhof in Riel. Verdriet en ellende hebben hier veel invloed gehad, maar de oorlogstijden, ze waren niet anders.

Hoe komt Goirle eigenlijk, naast het plaatselijke kerkhof, ook aan een Ereveld? De begraafplaats aan de St. Jansstraat in Goirle is voor een gedeelte ingericht als bijzonder Ereveld voor de geallieerde soldaten die sneuvelden in en om Goirle.

© OpenStreetMap contributors.

Algemene informatie

  • Begraafplaats RK Parochie St. Jan.
  • Adres: St. Jansstraat Gemeente: Goirle, Provincie: Noord-Brabant
  • Coördinaten: 51,518706 5,065785
  • Oppervlakte (plm.): 10.200 m²

Status: Hier bevindt zich ook een Ereveld voor geallieerde militairen.

Ingang Kerkhof St. Jan te Goirle (foto: Online begraafplaatsen)

Geschiedenis

Het is 27 oktober 1944 en de bevrijding van Goirle is eindelijk een feit. Deze oorlog heeft ongeveer 90 Goirlese burgers en ca. 10 Rielenaren hier en daar het leven gekost. U vindt hun naam, foto (als het kon) en informatie op deze WIKI-MIDDENBRABANT onder de categorie burgerslachtoffers.

Let wel: hier vindt u de slachtoffers uit Goirle en Riel. In 1997 is Riel nl. bij Goirle gevoegd. In oorlogstijd hoorde Riel echter bij Alphen. Ook zij splitsten in 1997 en Alphen werd samengevoegd met Chaam.

Op de WIKI midden-Brabant treft u onder de categorieën ook de categorie Militaire oorlogsslachtoffers aan en daarin weer een splitsing Geallieerde slachtoffers en Duitse militaire slachtoffers.

Van de 70 geallieerde slachtoffers liggen er 28 op het Ereveld van de Gemeente Goirle. Hoe zijn zij daar gekomen? Een aantal geallieerde slachtoffers zijn meteen al terecht gekomen op het kerkhof van St. Jan. Er is in die tijd contact opgenomen met de Britse Imperial War Graves Commision, nader te noemen IWGC, die de zorg voor deze bijzondere graven op zich nam. Zij hielden in eerste instantie kantoor in Brussel. Later is hun kantoor uitgebreid tot vele andere landen.

Het was het beleid van deze IWGC om de her en der gesneuvelde soldaten bijeen te brengen op grotere kerkhoven. Alle militaire slachtoffers in Goirle zouden op den duur ook op grotere kerkhoven terechtkomen. De toenmalige minister van oorlog verzocht in 1954 burgemeester Elsen van Goirle om hieraan medewerking te verlenen. Het is ook nogal wat om in Europa alle verspreide graven te onderhouden.

  • Op het kerkhof van St. Jan in Goirle bevinden zich graven van 28 geallieerde militairen. Dit zijn: 1 Nederlander (Goirlenaar), 21 Britten, 2 Australiërs en 4 Polen.

Na een tijdje echter veranderde de IWGC toch van gedachten. Over heel Europa waren er toch wel erg veel graven te onderhouden. Dit was een haast onmogelijke taak geworden. Men ging hier en daar toch over op kleinere Erevelden. Men stelde voor dat de graven in Goirle konden blijven, maar er zouden wel wat aanpassingen moeten komen. De twee open zijden zouden afgesloten moeten worden en de gehele rechthoek naast de graven zou beplant moeten zijn. Het kostte wel meer grond maar deze minister verzocht burgemeester Elsen toch om eens contact op te nemen met het toenmalige kerkbestuur. De toestemming zou telkens moeten gelden voor 50 jaar, met automatische verlenging, tenminste zolang er stoffelijke overschotten zouden liggen. Dat was allemaal nog niet zo snel geregeld.

B & W vroegen het kerkbestuur om hun medewerking en voegden er een schets bij, zoals het er uit zou moeten komen te zien. Het kerkbestuur echter was het er niet zomaar mee eens. De toenmalige minister vond het te lang duren allemaal, en ging uiteindelijk niet akkoord met het voorstel van het gemeentebestuur van Goirle. Als Goirle bij zijn standpunt bleef, zouden de graven overgebracht worden naar een ander oorlogskerkhof. Burgemeester Elsen ging weer in onderhandeling met het kerkbestuur dat niet erg meewerkte, waarvan in ieder geval pastoor van Riel nogal dwars lag. Uiteindelijk bleek het de bedoeling dat de gemeente de grond van de kerk aankocht.

In januari 1956 schreef de minister dat het plan uitgevoerd zou worden door de IWGC. Na een half jaar kreeg de gemeente een bericht dat de Commissie vasthield aan hun oorspronkelijke plan. Zij wisten inmiddels al dat de gemeente de benodigde grond wilde kopen van het kerkbestuur. De zaken waren intussen wel allemaal geregeld en zo konden de plannen met handtekening en al naar Brussel gezonden worden. Gelukkig kwam dit uiteindelijk dan toch goed.

Er werd grond uit Engeland aangevoerd, In het Engels heette dit: “the deed of conveniance of the ground by the Church Autorities”. (De Engelse slachtoffers kwamen zo toch in Engelse grond te liggen was de gedachte hierachter.) De werkzaamheden werden uiteindelijk uitgevoerd nog voordat de gemeenteraad een besluit had genomen. Heeft hier de toenmalige burgemeester geheel zonder de gemeenteraad gehandeld?

In december 1956 werd na bijna tweeëneenhalf jaar definitief achter dit geharrewar een punt gezet, en werd het Ereveld in Goirle een feit.

Plaquette voor ingang kerkhof Goirle - (foto: GvdK)

Zo is het Ereveld ontstaan en liggen er 27 geallieerden en een Goirlenaar op hun laatste rustplaats. Jaarlijks rond 27 oktober wordt er een speciale herdenking gehouden. Kinderen van een plaatselijke basisschool onderhouden voor de herdenking alle graven.

De 28 personen die op het Ereveld in Goirle liggen. Jaarlijks worden allen herdacht rond 27 oktober. Tezamen met de slachtoffers op de andere Erevelden, allemaal Goirlenaren, die U hieronder aantreft.

Een paar jaar geleden is een urn van een partner toegevoegd en bijgezet bij het graf van haar man John Thomas Sharman.

Erevelden Goirlenaren buiten Goirle

Nederlands Ereveld Loenen [-- Nederland (Website)]

Nationaal Ereveld Loenen is een Nederlandse erebegraafplaats gelegen in Loenen op de Veluwe. Hij werd op 18 oktober 1949 door prinses Wilhelmina officieel geopend. Er liggen bijna 4.000 oorlogsslachtoffers. (Bron: Wikipedia)

Hier is de rustplaats van:


Belgisch Militair ERE hof Willemsstad (NL)[Belgisch Militair Ere- hof Willemsstad Nl.]

Het Belgisch Ere hof is gelegen in Nederland bij Willemsstad. De erebegraafplaats is ingewijd op 14 april 1950 en officieel opengesteld op 29 mei 1950. In 1963 zijn twee gedenkstenen aan het monument toegevoegd.

Hier is de rustplaats van:


Nederlands Ereveld Orry La Ville [-- Frankrijk (Website)]

Het Nederlands Ereveld Orry-la-Ville is een ereveld in Senlis (nabij Parijs), Frankrijk. Dit ereveld is aangelegd door de Oorlogsgravenstichting in samenwerking met de Franse autoriteiten. De inwijding vond plaats op 3 mei 1958. (Bron: Wikipedia)

Hier zijn de rustplaatsen van:


Nederlands Ereveld Stoffelnpark te Dusseldorf- Oberblik (Dld) [te vinden via Oorlogsgravenstichting]

Nederlands Ereveld Düsseldorf -- Stoffeler Friedhof Op deze Erebegraafplaats werden door de zorg der Oorlogsgravenstichting de stoffelijke resten van 1229 in Duitse gevangenschap omgekomen Nederlanders, wier graven in de deelstaat Nordrhein-Westfalen werden aangetroffen, tezamen gelegd. De namen van 484 landgenoten, waarvan de graven niet aanwijsbaar bleken te zijn, werden vermeld in het ereportaal. Tevens bevindt zich hier een herdenkingszuil ter nagedachtenis aan de 103.000 Nederlandse slacht-offers van de concentratiekampen Auschwitz-Buchenwald, Grosz-Rosen, Lublin, Mittelbau, Ravensbrück, Sachsenhausen, Sobibor, Stutthof, Theresienstadt en Warschau, waarop de namen dezer kampen zijn vermeld. De plechtige inwijding van het Ereveld vond plaats op 12. 07. 1956 in aanwezigheid van een groot aantal nabestaanden.

Hier is de rustplaats van:


Nederlands Ereveld PANDU te Bandung [-- Indonesië (Website)]

Dit Ereveld telt 4000 graven. De meeste graven zijn van Nederlandse oorlogsslachtoffers en militairen uit Japanse concentratiekampen die bij de val van Japan in 1945 nog snel werden omgebracht. Op het hoogste punt van het Ereveld staat een vlag met aan de voet van de vlag de namen waar de meeste mensen zijn omgebracht. (Bron: Wikipedia)

Hier is de rustplaats van:


Nederlands Ereveld MENTENG PULO – Jakarta [--Indonesië (Website)]

Dit Ereveld is uitsluitend voor Nederlandse oorlogsslachtoffers en militairen. Bij het Ereveld staat een kerk, een zogenaamde simultaankerk. Deze bevat 700 urnen van Nederlandse krijgsgevangenen. Op het ereveld zelf bevinden zich ook nog 4.300 graven van Nederlandse burgers die omkwamen tijdens politieke acties. (Bron: Wikipedia)

Hier is de rustplaats van:


Nederlands Ereveld LEUWIGAJAH – Cimahu [-- Indonesië (Website)]

Dit Ereveld is een van de grootste in Indonesië en het grootste veld in beheer van de Nederlands Oorlogsgravenstichting. Er liggen ruim 5000 Nederlandse graven. Veel van de gesneuvelde mensen waren lid van de landmacht. (Bron: Wikipedia)

Hier is de rustplaats van:


V.N. Ereveld Tanggok te BUSAN [--Zuid-Korea (Website)]

De Nederlandse oorlogsgraven op het Ereveld Tanggok in Busan (provincie Zuid Gyeongsang) herbergen het stoffelijk overschot van 122 gesneuvelde militairen. Op elk graf is een uniforme, liggende gedenksteen geplaatst. Op de steen is een zwarte plaquette bevestigd. (Bron: Wikipedia)

Hier is de rustplaats van:


Zeemansgraf over de wereld

Een zeemansgraf betekent hier dat een overledene bij een scheepsramp in zee of ander water terechtkomt en nooit meer teruggevonden is. Of op volle zee overboord gezet is. We hebben 4 personen gevonden die dit is overkomen. In Duitsland, op Sumatra en onbekend. Dit zijn:


In de hoop dat we na onze speurtocht niemand vergeten zijn kunnen we alleen maar hopen dat zij allen rusten in vrede.

Bronnen

  • Research/Wiki: G. v.d. Klundert- Bertens
  • Redactie: P. Wiercx, B. Loonen, J. v. Gils en Th. Kemmeren.: “DE LAATSTE EER” Uitgave juli 2005, Stichting begraafplaatsen Goirle.